کوله بار مظلومیتم را برداشتم

به خانه موری که در همسایگی ما بود رفتم

و دانه گندمی را به رسم هدیه به او دادم

او نپذیرفت و گفت:

نان ما در زحمت ما و رفاه ما در عزت ماست

شرمنده از انسان بودن خود به خانه بازگشتم

و استعفای خود را در روز ۸/۱۰/۶۴

بدین مظمون بیان داشتم:

نان ما در زحمت ما و رفاه ما در عزت ماست

از آن روز تاکنون تاول های دستانم را به باد می دهم

او کاوشگرانه آنرا می بوسد و من شفا می یابم

و من یار و غمخواری جز باد نمی یابم

من با شعر به دنیا آمده و زندگی من خود شعر غم انگیزیست ولی شعرگویی را در ۱۷ سالگی آغاز نموده در اشعار من همان طوری که ملاحظه می فرمایید دو شخصیت شعری کاملا مشهود و قابل تمایز است : شخصیت اول ناپختگی و جوانیست که در آن منیت موج می زند با اینکه شاید من امروز ذهنیت آن سروده ها را قبول نداشته باشم آنرا حذف ننموده چون معرف دوره ای از دوران فکری من است شخصیت دوم ذهنیت من شاعری شکسته و تنها دور از مردم و در مردم و با غم مردم روزگار می گذراند در شعرهای دسته دوم از منیت خبری نیست در شعر جذامی که می تواند یکی از آنها باشد من توانسته ام اندکی به تکامل برسم و از خود دور شوم از هر دوسته شعر نمونه هایی جهت استحضار بازدید کنندگان عزیز آورده شده امیدوارم مورد قبول افتد چه کنم تحفه گردباد خاشاک است.  قربان شما فتاح بحرانی